Βάφτιση σε μοναστήρι

Σε αυτό το πανέμορφο μέρος βαφτίσαμε το γιο μας. Και το όνομα του Γιώργης. Το μέρος είναι πανέμορφο, αξίζει τον κόπο να το επισκεφτεί κανείς. Πρόκειται για το μοναστήρι του Οσίου Εφραίμ στην Κονταριώτισσα Πιερίας. Ένα μοναστήρι εντυπωσιακό που προτιμάται από πολλούς γονείς για την βάφτιση των παιδιών τους και όχι μόνο από την Κατερίνη αλλά και από Θεσσαλονίκη και από Αθήνα. Είναι μια ωραία ιδέα αφού στη συνέχεια μπορείτε να επιλέξετε το τραπέζι να γίνει εκεί και να μαγειρέψουν οι μοναχές νόστιμα και πολύ περιποιημένα πιάτα με αγνά υλικά και αρκετά οικονομικά.

 Εγώ με το μικρό μου αγοράκι.

Οι μπομπονιέρες ήταν σαπουνάκια. Πολύ μυρωδάτα, οικολογικά σε διάφορα σχέδια και μυρωδιές  και σε καλή τιμή τα βρίσκετε εδώ:

http://www.tosapouni.gr/

Η υπεύθυνη είναι γλυκύτατη και πολύ φιλική, τα στέλνει με μικρή χρέωση σε όλη την Ελλάδα!

Το αμπαλάζ το κάνει η μαμά. Εγώ διάλεξα αυτό γιατί είναι οικολογικό και πρωτότυπο. Και αφού δεν είχα χρόνο αυτή την φορά να ζωγραφίσω καδράκια και πουγκάκια ικανοποίησα έτσι τη δημιουργική μου διάθεση.

Χρησιμοποίησα σακουλάκια ανακυκλώσιμα που τα προμηθεύεστε με το κιλό. Τα 200 κομματια κάπου 3-4Ε. Κορδέλες βέβαια, αράχνη λαχανί για τα σαπουνάκια, σακουλάκια διαφανή για τα κουφετα για να μη μυρίσουν από το σαπούνι και όλα αυτά συμπληρώθηκαν από τις ωραίες εικόνες που αγόρασα ιντερνετικά εδώ http://www.etsy.com/people/lovecreationgal και εκτύπωσα στο φωτοτυπάδικο ( αδόκιμος όρος...) της γειτονιάς μου. Αν θέλετε μπορείτε να κάνετε και μια στάμπα στα σακουλάκια ή ακόμη και να τα εκτυπώσετε.

Καλή συνέχεια!

Για τη Marie-meraki

Καλησπέρα σε όλους, τι καλησπέρα, καλημέρα. Είναι μία περασμένα μεσάνυχτα, κρατάω το μωρό μου αγκαλιά που κοιμάται και παράλληλα θηλάζει. Μέσα μόλις ακούστηκε ο άλλος μου μικρός να διαμαρτύρεται στον ύπνο του! Ο υπολογιστής μου έχει πολλά παράθυρα ανοιχτά και η ζωή μου επίσης...
   Το ένα είναι το μαγαζάκι μου στο Etsy και ένας από τους λόγους που χάθηκα. Το άλλο η εργασία για το μεταπτυχιακό που ξεκίνησα στο ανοιχτο πανεπιστήμιο και αυτός είναι και ο δεύτερος λόγος που χάθηκα. Όλα αυτά τα παράθυρα όμως αν και ανοιχτά με κουράζουν και κάποιες φορές νομίζω ότι με κλείνουν από το καθαρό αεράκι, από τις βόλτες μου με το αυτοκίνητο και το παιχνίδι με τα παιδάκια μου. Ο κυβερνοχώρος είναι απαιτητικός, θέλει τον χρόνο του και έχει και τα κοινωνικά πρέπει του, αδυνατώ να τον παρακολουθήσω και με δύο μωρά και ένα σπίτι δεν χρειάζεται να πω άλλα για να καταλάβετε το χάος μου. Και εκεί που είπα να ρίξω μια ματιά στο σκονισμένο μου ιντερνετικό σπίτι, είδα ένα σχόλιο από τη Μαίρη, το μεράκι που ρωτούσε τι κάνω και αν όλα καλά. Πολύ με συγκίνησες! Ο ιντερνετκός χώρος μπορεί να κουράζει αλλά έχει και τις χαρές του, όπως να νοιάζεται για σένα κάποιος που δε σε έχει δει ποτε!!!Έτσι είπα να ξαναγυρίσω.
 Ένα ακόμη παράθυρο που έχω ανοιχτό αυτό τον καιρό είναι δουλειές στις οποίες στέλνω βιογραφικά για την αδερφή μου που πρόσφατα απεκτησε μωράκι και αποφάσισε να το μεγαλώσει στην Ελλάδα και να φύγει από την Ολλανδία που εργαζόταν τα τελευταία χρόνια. Και ενώ όλοι λένε τι θέλει και ήρθε, εγώ το βλέπω σαν μια πράξη αισιόδοξη, ότι δηλαδή για έναν έλληνα του εξωτερικού παρά τις δυσκολίες η Ελλάδα παραμένει αγαπημένος τόπος για να μεγαλώσει το παιδί του.
  Με όλα αυτά λοιπόν δεν είναι να απορεί κανείς γιατί νιώθω μια μόνιμη κούραση και κάποιες φορές είναι σα να κυνηγάω κάτι και δεν το προλαβαίνω. Αρκετές φορές αναπολώ τις παρέες μου και τη λαχτάρα μου για βόλτες αλλά ελπίζω ότι μόλις μεγαλώσουν λίγο τα παιδάκια μου θα βρω το ρυθμό μου και θα συνεχίσω να καταπιάνομαι με διάφορα αλλά πιο ήρεμη. Ελπίζω δηλαδή!

φιλανθρωπικό παζάρι

Μην το χάσετε, θα γίνει και στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, έχω στείλει και εγω λίγα δικά μου πραγματάκια. Όποιος θέλει περισσότερες πληροφορίες στο http://www.poreiaagapis.gr/mesa.shtml

Ε, να μην παίξω και εγώ λιγάκι?

Νάντια ευχαριστώ για την πρόσκληση και για τα καλά σου λόγια. Τι όμορφα που γράφεις για όσα αγαπάς; Ας δοκιμάσω και εγω να τα αναφέρω όχι τόσο ποιητικά αλλά η αλήθεια είναι όσα πολύ αγαπώ.

1. Τα παιδάκια μου, αυτό που έχω και αυτό που περιμένω.
2. Το Νίκο.
3. Την αδερφή μου που την έχω σαν παιδάκι μου.
4. Τους γονείς μου.
5. Τη γιαγιά μου που είναι 92.
6. Τη θεία μου που έχει 10 χρόνια που έφυγε από κοντά μας.
7. Τους φίλους μου.
8. Όλους τους παλιους μου έρωτες πλατωνικούς και μη.
9. Την φύση που είναι η ζωή.
10. Την αισθητική που είναι η ομορφιά της ζωής.

Και προσκαλώ όλους όσους θέλουν από τους μπλογκοφίλους να κάνουν το ίδιο θα τους αρέσει, τα παιχνίδια είναι για όλους.
 Νάντια ευχαριστώ και πάλι.